poniedziałek, 15 kwietnia 2013

NAJWIĘKSZA ZAGADKA STULECIA (12)


6.2. Sympatie i empatie.

 Zanim akademicy: Staniukowicz i astronom I. S. Astapowicz odrzucili tezę Kazancewa jako „bezsensowną”, inni uczeni ze Związku Radzieckiego potraktowali jego hipotezę bardziej tolerancyjnie. Stwierdzili oni, że owszem – referat był „poniekąd fantastyczny”, ale doszli do wniosku, że rzecz należy zbadać, a nie odrzucać a priori.

Jednym z uczonych, którzy podeszli otwarcie do hipotezy kosmolotu był fizyk i matematyk oraz astronom doc. dr Felix Zigiel z Moskiewskiego Instytutu Aerodynamiki i Lotnictwa, gdzie szkolili się także kosmonauci. W swym artykule zamieszczonym w czasopiśmie „Znanie – Siła” z czerwca 1959 roku, zajął on pozytywne stanowisko do hipotezy Kazancewa pisząc, że:
... wydaje mi się, że jego hipoteza jest bardzo realistycznym wykładem, ponieważ jest w stanie niezmiernie logicznie wyjaśnić brak astroblemu i fakt eksplodowania ciała kosmicznego w powietrzu.

Tymczasem poważni uczeni i akademicy szydzili i naśmiewali się z Kazancewa nazywając go „fantastą”.[1] Pomijając jego niezmierną autorską popularność, zwłaszcza wśród młodych czytelników, nie można pomiąć tego, że w ciągu kilkunastu lat swej aktywności był on wielokrotnie wyróżniany i nagradzany.  W roku 1954 otrzymał on nawet nagrodę chruszczowoską za pisarskie zasługi dla ZSRR i Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego przyjęła go w swe szeregi. Przy okazji wyszło na jaw, że Kazancew utrzymywał ścisłe kontakty z członkami radzieckiego lobby kosmicznego. W roku 1957, magazyn „Radio” opublikował jego „oficjalnie z góry pobłogosławiony” artykuł pt. „Rejestracja radiosygnałów ze sztucznych satelitów i ich naukowe badanie”, w którym nie tylko zawarł on zapowiedź wysłania pierwszego sztucznego satelity Ziemi, ale podał także częstotliwości fal radiowych wysyłanych przez jego nadajniki. W krótkim czasie po tym artykule, w Kosmos poleciał pierwszy radziecki sztuczny satelita Ziemi – Sputnik-1.

Sam fakt, że Kazancew na cztery miesiące przed początkiem tej radzieckiej misji kosmicznej był o niej doskonale poinformowany i zezwolono mu na opublikowanie tych informacji świadczy wymownie o jego pozycji w świecie naukowym i politycznym ZSRR. W dziewięć lat potem, Kazancew został zaszczycony przez samego prof. Borysa Parenago pochlebnymi uwagami o jego pamiętnym wystąpieniu w moskiewskim planetarium. Powiedział on:
Wszyscy zgadzamy się co do tego, że mamy do czynienia z jakimś gościem z Kosmosu. Osobiście jestem przekonany w 70%, że był to jednak meteoryt, ale pozostałe 30% wskazuje na to, że nie wykluczam tutaj i statku kosmicznego.

Aleksandrowi Kazancewowi udało się potrącić kamyczek, który obruszył lawinę. W roku 1951 głos zabrali dwaj radzieccy prominentni uczeni: akademik prof. Wasilij Fiesienkow i znany nam już prof. E. L. Krinow – sekretarz WBM AN ZSRR. Obydwaj uczeni energicznie zaprotestowali stwierdzeniu, ze w 1908 roku nad tajgą eksplodował kontener z radioaktywnym materiałem pędnym do Nieznanego Obiektu Latającego:
Był to w rzeczywistości meteoryt, a nie statek kosmiczny. Do eksplozji tego ciała kosmicznego nie doszło na wysokości kilkuset metrów nad Ziemią, jak fantazjuje Kazancew, ale przy uderzeniu w ziemię, a powstały w ten sposób astroblem wypełniła woda. Meteoryt Tunguski nie jest żadną zagadką, a jego naturalne pochodzenie jest bez wątpliwości udowodnione.

Ciekawe samo w sobie było to, że akademicy: Fiesienkow, Krinow, Staniukowicz i Astapowicz wydawali się być zgorszeni tym „normalnym” fantastyczno-naukowym wyjaśnieniem i nie żałowali czasu na publikowanie swego stanowiska w różnych czasopismach naukowych. Dla pisarza taka kontrakcja była czymś normalnym i zdopingowała go do dalszej pracy.


6.3. Z Marsa do Bajkału?


Kazancew wciąż nie ustawał w wysiłkach i modyfikował swoją hipotezę. Wedle jego mniemania, na Ziemię przylecieli astronauci z Marsa, a to dlatego, że na naszej planecie istnieją nieprzebrane zasoby wody. Dla Kazancewa był to całkiem realistyczny pomysł, bowiem Mars – jak to dzisiaj wiadomo po lotach sond Viking jest planetą umierającą z braku wody.[2]

Syberia jako punkt docelowy nie była wybrana przypadkowo – Marsjanie najprawdopodobniej chcieli wylądować przy największym zbiorniku czystej i słodkiej wody na Ziemi – długim na 600 km jeziorze Bajkał[3] - który znajduje się na południowy-wschód od rzeki Podkamienna Tunguska.

Hipoteza Kazancewa zakładała, że marsjański kosmolot poleciał najpierw na Wenus, która zajmowała wtedy dogodne położenie względem Marsa i Ziemi. Poza tym niektóre informacje astronomiczne utwierdzały go w tym przekonaniu, bowiem zaobserwowano na kilka godzin przed impaktem na Syberii, jasne ciało astronomiczne podobne do komety, które po katastrofie tunguskiej już nigdy nie pokazało się na niebie...

Kazancew doszedł do wniosku, że na statku kosmicznym doszło do awarii, wskutek której wleciał on w atmosferę pod nieodpowiednim kątem – efekt znamy.

John Baxter i Thomas Atkins w swej książce „The Fire Came By” tak opisali ostatnie sekundy lotu marsjańskiego kosmolotu:
... Ten manewr był już ich ostatnią czynnością. Grodzie w zbiornikach jądrowego paliwa puściły i paliwo doszło do masy nadkrytycznej. Rozpoczęła się reakcja łańcuchowa.
W kilka milisekund później, od horyzontu po horyzont przebiegł nad tajgą przeraźliwy błysk atomowej eksplozji i kosmolot literalnie wyparował wraz z załogą...

Aleksander Kazancew powrócił potem raz jeszcze do tego tematu w jednym z opowiadań które zawarł w zbiorku, pod tytułem „Gość z Wszechświata”, wydanego w 1958 roku.

Tymczasem w kołach naukowych ZSRR panuje przekonanie, że są to „wypociny chorego mózgu”, a poglądy autora uważa się powszechnie za „nienaukowe”, „niepoważne” czy „bezsensowne”. Podobne uwagi wysłuchałem od sędziwych akademików w czasie mojego pobytu w Rosji także i ja.


6.4. Tunguski dogmat?


Trzeba było znaleźć stutonowy żelazny meteoryt, by ten naukowy „tunguski dogmat” zatrząsł się na posadach.

Ów kosmiczny olbrzym wybrał sobie na miejsce spadku dalekowschodni obszar Związku Radzieckiego i wybił tam ogromny astroblem. Specjaliści meteorytolodzy znaleźli tam ponad 23 tony kosmicznego żelaza.[4] Materiał ten przebadano w Moskwie, ale uczeni nie śpieszyli się do robienia jakichkolwiek porównań z Meteorytem Tunguskim z prostego powodu – braku materiału porównawczego! To uniemożliwiało przeprowadzenie jakiejkolwiek analogii z Meteorytem Sichote-Alińskim.[5]

To wszystko doprowadziło akademika prof. A. A. Michajłowa do wniosku, że spadła tam kometa. Badacz zalecił posłanie w tajgę kolejnej ekspedycji, której celem byłoby znalezienie resztek materii kometarnej, które potwierdziłyby jego teorię. Onże sam potwierdzał pogląd, że nieznane ciało eksplodowało w powietrzu, i że resztki „jego” komety znikły gdzieś w bagiennych obszarach tajgi tunguskiej.

Tak czy owak – cokolwiek tam eksplodowało: meteoryt, kometa czy kosmolot – wygląda na to, że ogromna przestrzeń syberyjskiego „leśnego morza” chciała zachować to w tajemnicy.
- Jeden obraz z mojej własnej przeszłości szczególnie wrył mi się w pamięć – wspomina Aleksander Kazancew w swym kultowym opowiadaniu „Wybuch” i daje wyobrażenie o naszej niewiedzy o tamtejszych tajemnicach – Wysokie góry spadające stromo ku wodzie, jakby były poodcinane jakimś ogromnym nożem. Szeroka rzeka toczy swe wody w zakolu. Brzeg jest dziki, kamienisty i ponury, a za nim rozpościera się odwieczna tajga...

Co z tego wynika? – a to, że człowiek musi zbadać tajgę, by ją zrozumieć...


[1] W języku rosyjskim słowo „fantasta” funkcjonuje wymiennie ze słowem „głupiec” – przyp. aut.
[2] Badania wykonane przez orbiter sondy Mars Odyssey udowodniły, że na Marsie znajduje się woda pod warstwą regolitu i pyłu, co podały światowe media w dniu 21 maja 2002 roku.
[3] Bajkał był czystym jeziorem do początku lat 70., aktualnie jest on zanieczyszczony przez ponad 30 papierni i kombinatów celwiskozowych powstałych w ramach Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej.
[4] De facto były tam aż 122 kratery, z których największy miał 28 m średnicy i 6 m głębokosci. Zebrano tam 20 ton meteorytowego żelaza, jak podaje to Andrzej S. Pilski w książce „Nieziemskie skarby” (Warszawa 2000).
[5] Spadł on w dniu 12 lutego 1947 roku, w górach Sichote-Aliń na radzieckim Dalekim Wschodzie.